Race verslag: Klap tot Klaploop 10K

Posted in Races by

klaptotklaploop

Tweede Paasdag 2017 was het eindelijk zo ver. De Klap tot klaploop in Stadskanaal. Dé loop in m’n geboorteplaats die ik al zo lang ik me kan herinneren langs de kant aanschouw. Nu deed ik voor het eerst zelf mee. En hoe! Mijn doel was om deze run onder de 50 minuten te rennen. Of me dat is gelukt en hoe ik me voelde tijdens de run? Lees het in deze blog!

Zenuwen…

Ik liep dit keer niet alleen met mijn vader, maar ook met mijn zwager. Super leuk! Van tevoren waren we alledrie best zenuwachtig, dus we konden elkaar door ‘moring before’ slepen. Met een twee witbroodjes met jam en honing (tip van le papa) en een stuk suikerbrood in mijn maag bracht mijn zusje ons richting de startlijn. Ook een vriend van mijn zwager liep mee, dus de auto was helemaal vol. Nadat m’n zusje ons af had gezet begonnen de zenuwen toch wel te komen. Ik was gelukkig niet de enige. Mijn vader en zwager waren ook behoorlijk zenuwachtig, aangezien er een kratje bier op het spel stond. Na een plaspauze begonnen we met zijn vieren aan de warming up. Een paar rondjes rennen en stretchen. Nu was het tijd om naar het startvak te gaan.

de-vier-runners-klaptotklaploop

Een extra rondje

Toen we in het startvak stonden mochten eerst de wedstrijdlopers van start gaan. De recreaten moesten eerst nog aan de kant, want er moest een lullig rondje gelopen worden van een meter of 400. Toen wij recreaten eenmaal aan de beurt waren, was mijn vader al uit het zicht. Hij moest en zou de wedstrijd winnen van mijn zwager. Ik startte dus met mijn zwager en zijn kameraad. Pfoe wat waren zij snel zeg. De eerste kilometer was nog een beetje duwen en voorsluiten, maar toch heb ik de eerste kilometer in 4:58 kunnen lopen. Toen de weg eenmaal wat vrijer was liep ik de tweede kilometer ook met mijn zwager en zijn kameraad mee. Dit ging wel heel hard. Dat resulteerde op een pace van 4:25 (!), dat had ik nog nooit gelopen.

50 minuten pacers

Na 2,5 kilometer zag ik de 50 minuten pacers. Zoals ik al eerder aan heb gegeven was mijn doel om de klap tot klaploop onder de 50 minuten te rennen. Ik besloot dus met deze pacers mee te rennen en ze dan uiteindelijk in te halen. Wel liepen de pacers een stukje sneller dan 5:00 per kilometer. Tot kilometer 5 heb ik ze aardig bij kunnen houden en liep ik bij de groep. Daarna kreeg ik het steeds zwaarder en begon mijn tempo iets te zakken. Bij kilometer 7 begaf de batterij van mijn oordopjes het ook nog eens. Balen.. Ik liep zo lekker op de muziek.

klap tot klaploop

Familie aan de zijlijn

Wat ik zo leuk vond aan deze run was dat het in het dorp plaats vond waar ik geboren ben. Veel toeschouwers aan de kant kende ik dus wel en ik hoorde regelmatig mijn naam. Bij het 8 kilometer punt was het helemaal feest. Daar stonden mijn moeder, zusje, opa en oma, de ouders en broers van mijn zwager, mijn tante en oom, mijn neef en zijn vriendin en nog vrienden van mijn zusje. Wat was dat tof! Ze riepen allemaal keihard mijn naam en de moeder van mijn zwager had zelfs een spandoek gemaakt met mijn naam er ook op, zo lief. Ik gaf mijn oordopjes af aan mijn moeder en rende lachend verder. Hiervan kreeg ik zo’n kick dat ik het tempo weer een beetje op kon schroeven.

klap tot klaploopNog meer aanmoedigingen

De finish naderde en ik werd van alle kanten aangemoedigd. Eerst stond een vriendin die al een tijdje verhuisd is, maar waar ik nog steeds goed contact mee heb aan de kant. ‘Patrice!!!’ riep ze keihard. Zo blij werd ik daar van. Daarna stond nog een vriendin met haar vriend die net samen een kindje hebben gekregen die me ook heel hard aanmoedigden. Vlak voor de finish stond nog een vriendin en de beste vriendin van mijn moeder. Ik werd nu aan twee kanten aangemoedigd. Ook al kon ik niet meer, door deze aanmoediginen kon ik mezelf net een push geven voor dat laatste sprintje.

klap tot klaploopfinsih

En mijn tijd?

Of ik mijn doel heb gehaald? Ik dacht eerst van niet, maar wat bleek? Ik finishde met een netto tijd van 49:50! Nog steeds ben ik hier super blij mee. Ondanks alle windstoten en hagel, heb ik het toch maar even gehaald binnen 50 minuten. Ook al is mijn finish foto echt heel oncharmant, het was zo’n gave loop! Klap tot klaploop, see you next year (en dan binnen 48 minuten…?)

finishfoto-klap-tot-klaploop

Previous Post Next Post

1 Comment

  • Reply Jolet

    Zo trots op je!

    20 april 2017 at 1:48 pm
  • Leave a Reply

    CommentLuv badge

    You may also like