Race verslag: Nacht van Groningen 10K

Posted in Races by

nacht-van-groningen-subway

Ik hoor het je al vragen: “Huh, sinds wanneer het jij Subway?”. Nou, zo heet ik niet. Maar, ik was wel deel van de Subway Running Club! Zoals ik al in een vorig blog heb verteld heb ik door Fit With Marit een startnummer gewonnen voor de Nacht van Groningen. Dus daar stond ik gisteren, aan de start van de 10 kilometer van de Nacht van Groningen op de Ossenmarkt. Ik liep deze run samen met mijn vader en een andere fanatieke hardloper van de Subway Running Club. Hoe het ging? Dat lees je in deze blog!

Subway Running Club

Samen met 9 andere toppers verzamelden we bij de Subway. Hier kreeg ik een zalmroze T-shirt met het logo van de Subway Running Club erop en mijn startnummer. Ook niet onbelangrijk. Hier mochten we nog een broodje en koffie/thee of water uitkiezen. We liepen rond 20:15 met zijn allen richting de start op de Ossenmarkt. Aangezien ik bijna alle wedstrijden (behalve de LadiesRun) met mijn vader loop was hij ook mee. Samen met een andere fanatieke runner liepen we een rondje van ongeveer 2 kilometer in en deden we rek en strek oefeningen. Met 5 van de 10 meiden (en mijn vader) verzamelden we om 20:45 in het startvak. Wat een drukte daar. Het startsein ging en iedereen ging van start. Ik zette mijn Nike Run Club App ongeveer dertig seconden na de start aan.

subway

Mijn vader als haas

Tot nu toe heeft mijn vader me elke wedstrijd nog gehaast. We bespreken dan van tevoren welke tijd we ongeveer willen lopen. Dit stelt hij vervolgens in op zijn horloge en dan houdt hij precies bij hoe snel we gaan. Ik had hem dit keer gevraagd of we de 10 kilometer rond de 53 minuten konden lopen. Hij had een gemiddelde snelheid van 5:20 per kilometer ingesteld op zijn horloge. De eerste kilometer zaten we hier helaas dik overheen. Het parcours was de eerste kilometer niet optimaal. Smalle straatjes en teveel lopers. Pas na een kilometer konden we op onze eigen snelheid lopen. Fardau, waarmee me ook hadden ingelopen liep met ons mee. We liepen met zijn tweeën achter mijn vader aan. Dit ging super. Na de tweede kilometer hadden we al een gemiddelde snelheid van 5:05, omdat we kilometer twee in 4:50 (!) minuten hadden gelopen.

mijn-vader-als-haasNiet te stoppen

Na vier kilometer had ik pas door dat we eigenlijk wel heel snel gingen. Eigenlijk pas op het punt dat een mede-loper zei: “Wow, zij gaan snel zeg!”. Ik moest hier wel even om lachen, dat had ik werkelijk nog nooit gehoord. Ik had maar één focus. Die benen moesten doorgaan en ik moest niet opgeven. Ik was er bijna! Het parcours had behoorlijk veel bochten en veel verschillende ondergronden. De ondergrond na vier kilometer was het irritantst. Langs de Hoge der Aa heb je namelijk kiezelsteentjes. Niet heel bevordelijk voor je voeten. Na 25 minuten en 23 seconden racete ging ik over de finish, het eerste gedeelte van de 10 kilometer hadden we gehad. Nu nog een rondje.

Versnellen na 5 kilometer

We checkten met z’n drieën na de eerste vijf kilometer of het goed ging. Alle drie zaten we er lekker in. Gelukkig was het nu ook niet zo druk op het smalle stukje na de finish. We konden lekker doorlopen en versnelden zelfs nog. Kilometer zeven liepen we ook in vijf kilometer per uur. Tijdens een training ben ik normaal gesproken al helemaal gesloopt na een kilometer of vijf. Op de één of andere manier had ik nu dus zelfs nog energie over. Zou dat aan de voorbereidingen hebben gelegen? Ik had de afgelopen twee maanden veel kilometers in de benen en had gisteren goed gegeten. Mijn ontbijt bestond uit een mugcake met Griekse yoghurt, mijn lunch uit pasta met sla en mijn avondeten uit drie witte bolletjes met jam en honing. Tussendoor had ik nog een banaan en dadels gegeten. De suikers en koolhydraten zaten zeker in mijn lichaam.

De finish in zicht

Vlak voor de brugstraat stond het bordje weer ‘Nog 1 kilometer’. Nu was het echt nog maar één kilometer. Ook al was ik kapot ik kon niet opgeven. Toen de finish in zicht was vroeg m’n vader: “Sprintje?” Ik knikte en racete naar de finish. Wat een heerlijk gevoel! Ik wist dat ik goed had gelopen, maar dat we zelfs onder de 51 minuten hadden gelopen… Ik liep de 10 kilometer met een tijd van 50:32. Wauw! Wat een adrenaline ging er door mijn lichaam toen ik over de eindstreep ging. Ik was zo ontzettend blij. Fardau en ik hadden beide een pr gelopen en bij mijn vader ging het ook heel lekker, aangezien hij drie maanden geblesseerd was geweest. We troffen de rest van ons team op de Ossenmarkt en maakten een leuke finish foto. Eentje met mijn vader en Fardau en één met #teamfitwithmarit!

subwayrunningclub

nacht van groningen

Heb jij de Nacht van Groningen ook gelopen? Hoe ging het bij jou?

5 maart 2017
/
Previous Post Next Post

2 Comments

  • Reply Run My Way - Race verslag: CPC Den Haag 21K - Run My Way

    […] in de benen. Aangezien ik een week daarvoor een dikke pr had neergezet op de 10 km tijdens de Nacht van Groningen had ik er wel volste vertrouwen in. Als ik met een gemiddelde snelheid van 5:06 per kilometer 10 […]

    13 maart 2017 at 10:34 pm
  • Reply Run My Way - 5 Redenen waarom ik hardlopen leuker vind dan de sportschool - Run My Way

    […] nog veel leuker is? Hardlopen kan je met heeeeel veel verschillende mensen doen. Laatst liep ik de Nacht van Groningen bijvoorbeeld met nog 9 andere fanatieke hardlopers. Je wisselt dan ervaringen uit en moedigt elkaar […]

    29 maart 2017 at 9:30 pm
  • Leave a Reply

    CommentLuv badge

    You may also like